Sketch-athon Sonu!

Bir ay daha geçti gitti gözlerimizin önünden. Güzel bir ay daha, sıcak bir ay daha. Peki bu ayın benim için önemli olmasının sebebi neydi? Sketch-athon adındaki çizim etkinliğiydi. Nasıl geçti, neler oldu ve neler bitti. Çok hareketli bir aydı benim için öncelikle. Bilmeyenler için söyleyeyim, ben hem çalışıyor hem de blogumla ilgileniyorum. Üstüne bu güzel mi güzel etkinlik ile tatil planlarım da birleşti ve sonucunda… yorucu ama enfes bir ay ortaya çıktı. Bir ay boyunca her gün oturup resim çizmek olarak düzenlemiştim kuralı. Bunları sonunda tek tek sizlerle paylaşmak hatta video çekmek istemiştim. Ancak ay ilerledikçe benim için oldukça kişisel şeyler çizmeye başladım. Bir kısmı tamamen düşüncelerimin kağıda ham bir şekilde dökülmesiydi, bir kısmı da nereden çıktığını anlamadığım karakterlerdi. Az çok kapalı bir insan olduğumu hepiniz biliyorsunuzdur, altı senedir blogum olmasına rağmen kapalılığı her şeyi ortada yaşayan insanlara tercih etmişimdir. Bu kimi zaman benim hedef olarak belirlenmeme sebep olurken kimi zaman beni rahatlatan bir durum. Yine de, bu dış dünyaya karşı inşa ettiğim bariyeri sanırım çizimlerime de uygulamak istedim. Instagram’da oldukça fazla kişi zaten çizdiklerimi gördü, paylaşabileceğimi inandığım her şey oradaydı. Bu sebeple bu yazıda size tüm ay neler hissettiğimden, kendimde bir gelişme görüp görmediğimden bahsedeceğim. Bu çalışmamın asıl sebebi tamamen stresimi azaltmak istememdi. Bunu yaptım da. İlginç bir şekilde, yapmayı sevdiğim her şeyden daha bağımsız bir etkinlik oldu çizmek bende. Kitap okurken bile en ufak bir sözün benim anksiyetemi tetikleyebildiğini, yemek yaparken fazla düşünmekten sakarlaştığımı, en eğlenceli muhabbetlerin ortasında bile durduk durmadık anlarda sessizleştiğimi bildiğimden bir süredir kendimi hiçbir şeye yakın hissetmiyordum. Sonunda aylardır yüzüne bakmadığım çizim defterimi bulduğumda bir şeyleri değiştirmek için kendimi bir kenara çektim, yakalarından tutup duvara vurdum ve kendine gel dedim. Kendine gel! Çabalamadan neyi değiştirebileceksin? Uğraşmadan kaybettiğinde üzülmeye hakkın bile olmayacak. Zayıf olma. Zayıf olma. Zayıf olma. Bende olmamaya ve kendim için çabalamaya karar verdim. Sonucunda da başardım. Bir ay boyunca her gün bir öncekinden daha istekli bir şekilde o masaya oturdum. Her gün bir öncekinden daha istekli bir şekilde çizdim. Çizdiğim saatler boyunca hiçbir şey düşünmedim. Ben, kalemim ve defterim olduk sadece. Sadece biz. Üç dost, her gün birlikte. Stresim, kafamdaki düşünceleri sıralamam, kaos teorilerim, her biri hissedilir şekilde azaldı benim için. Her gün işe giderken biraz daha gülümsedim, her gün biraz daha çok hayal ettim. Bunun kadar basit bir şeyin bile benim için ne kadar anlamlı olduğunu size asla yeteri kadar söyleyemem. Asla.

Kendime rahatlamak için çizim terapisi uyguladım kısacası. Sizlerin, siz iyi insanların olumlu geri dönüşü ise beni öyle memnun etti ki. En azından on küsür kişi bana her gün çizimlerini gönderdi. Bu kimisine az gelebilir ama ben o on insan ile öyle gurur duydum ki. Kendimle öyle gurur duydum ki bu on insan ile birlikte bir şeyler yapabildiğim için. Özellikle bir tanesine, her gün bana eşlik etmekten sıkılmayan Ayşenur’a ve güzel çizimlerine çok teşekkür ederim. Gerçekten beni çok mutlu etti özellikle katılımın.

Kendimde gelişim gördüm mü işte ona gelelim şimdi. Bir ay bunun gibi bir gelişim için çok az ama ben gelişimin kalemimde olmasından çok zihnimde olduğunu gördüm. Görüşüm değişti, bir şeyleri çizmek için ararken eskiden tek denediğim çizgileri takip etmek ve birebir kopyalamaktı. Şimdi olan daha farklı. Çizime bakıyorum, pozisyonu ve duruşu, gölgeleri, çizgileri anlamayı deniyorum. Sonra ortaya çıkan şey asla birebir olmuyor ama en azından kendi görüşümden bir şey çıkartmış oluyorum. En büyük değişimi kesinlikle burada gördüm. Bence çizimlerim bir ay önceki ile tamamen aynı, değişen bir şey yok. Ama kafamda bir şeyleri hayal edebildiğim sürece çizimlerimin de güzelleşeceğine, detaylandırılabilir bir seviyeye geleceğine inanıyorum. Anlayacağınız gelişme var mı, evet. Benim için gerçekten büyük anlam ifade edecek bir gelişme var.

Peki bundan sonra ne olacak? Çizeceğim. Bunu bırakmadan. Kendimce, insanlardan birkaç saat için uzak kalmak isteyerek. Kendime zaman ayırmak için. Bunu öyle sevdim ki… Çizmeyi, bir şeylere odaklanmayı. Bana bu kadar yardımı dokunmuş bir şeyi yakın gelecekte bırakmak gibi bir düşüncem yok açık olmalıyım. Belki birkaç ay sonra bunun gibi bir maraton daha yapabilirim, asla belli olmaz. İstiyorum, yine de o zamana kadar biraz özgürce çizim yapmak da istiyorum. Belli mi olur, bir sonraki maratonda belki daha eğlenceli etkinliklerimiz bile olur. Ben kendimi geliştiririm, aklımdaki tüm çizimleri yaparım ve yeni fikirler üretirim. Sonra da asıl çizim etkinliği başlar.

Güzel bir aydı. Güzel bir etkinlikti. Katılan herkese, destekleyen herkese, iyi yorumları ile beni mutlu eden herkese çok teşekkür ederim. Sizleri çok seviyorum! 

İlgilenebileceğiniz diğer yazılar:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir